Ζωγραφική, χαρακτική, μονοτυπία.



Από παλιά, μου άρεσε η ζωγραφική, κυρίως η χαρακτική. 
Το άσπρο –μαύρο ειδικά. 
Άντε και ένα χρώμα. 
Συχνά αυτό το ένα χρώμα, είναι το μεγαλείο και το δράμα της γραφιστικής τέχνης.
Τρία χρόνια, έκανα μαθήματα γραφιστικής. 
Μετά άφησα ζωγραφική και γραφιστική, για τα μάτια της φωτογραφίας.
Η φωτογραφία, περιέχει το αντικείμενο της εικόνας της.
Σε αυτό το υπαρκτό , ορατό αντικείμενο, ή σε μια κατάσταση πραγμάτων στο χώρο και το χρόνο, στηρίζεται το υλικό της δημιουργίας. 
Καταγράφοντας μηχανικά το άσπρο, το μαύρο, το γκρίζο, προκύπτει η μετουσίωση της φευγάτης συγκινησιακής εντύπωσης σε έργο.
Φωτογραφία, ακόμη μαθαίνω...
Μόνιμα μέσα σε κάθε φωτογραφία μου αισθάνομαι πως η γραφιστική (σχέδιο, σύνθεση και χρώμα) είναι παρούσα.
Μια βάση δεδομένων βαθιά αποθηκευμένη στη μνήμη, επηρεάζει κάθε μας κλικ.
Κι ας μη το κατανοούμε.
Η χαρακτική,  μετατρέπει το ορατό σε  ζωγραφικό έργο προσθέτοντας με το χέρι λίγο-λίγο , ή μάλλον αφαιρώντας-σκάβοντας  από το μαύρο αυτό που θα γίνει, το λευκό. 
Καταλήγει έτσι η χάραξη σε ένα έργο που μπορεί να αναπαραχθεί επιλεκτικά σε μικρούς αριθμούς. 
Μοιάζει λίγο με τη φωτογραφία που όμως επιτρέπει απεριόριστες ίδιες εκτυπώσεις , ανάτυπα ως γνωστό.
Πρόσφατα, ανακάλυψα πως υπάρχει ένας τρόπος να τυπώνω μόνο μια φορά, σε ένα χαρτί, ο,τι είχα προσωρινά  απαλά "χαράξει" επάνω σε μελάνι που είχα απλώσει σε ένα τζάμι. 
Ανακάλυψα τα "ρηχά τα πιάτα", δηλαδή τις μονοτυπίες.
Αρχικά τύπωσα ελεγχόμενες «μουτζούρες» που είχα «δημιουργήσει» επάνω σε ένα πλακάκι από τζάμι (ήμι-κρύσταλλο) 15Χ15 εκατοστά.
Με τη βοήθεια μιας ειδικής μικρής σπάτουλας στην αρχή, στη συνέχεια με εργαλεία που βρήκα εδώ και εκεί έτοιμα, ή τα κατασκεύασα, άρχισα να επεκτείνομαι σε όλο το χαρτί διαστάσεων Α4.
Όλα όσα είχα μάθει από δασκάλους, από φίλους, ή από την παρατήρηση, ήρθαν ένα προς ένα αρωγοί στο καινούριο αυτό παιχνίδι  που έγινε το απαραίτητο ψυχοφάρμακο κατά της κατάθλιψης. 
Προσπάθησα να αποτινάξω κάθε προκατάληψη για το τι είναι θέμα. 
Από παλιά μισούσα τις ετικέτες και τις λεζάντες. 
Το θέμα, παραμένει μια δικαιολογία για τη δημιουργική διαδικασία. Κι ό,τι ήθελε προκύψει.
Συχνά τραβούσα φωτογραφίες όπου το θέμα με τη κλασσική έννοια ήταν άφαντο για το θεατή μου. 
Δεν το κρύβω πως λατρεύω το abstract, το χάος, τα fractals, αλλά και το constraction.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου